Zo ergens rond mijn vijfenveertigste begon het. Ik merkte dat ik steeds minder lief en geduldig begon te worden. En vooral in de periode van de maand mepte ik behoorlijk om me heen. Ik vond dat overigens vreselijk. Het leek wel alsof ik naast mezelf stond. Zo was ik helemaal niet en zo wilde ik ook helemaal niet zijn.

Maar op de een of andere manier had ik gewoon geen zin meer om steeds maar alles voor iedereen te moeten doen. En natuurlijk kreeg ik dan de opmerking: ´Oh, je hebt zeker last van je hormonen...´ Woest werd ik dan. Alsof ik er wat aan kon doen.

Nu ik er achteraf op terugkijk was dit de fase waarin de fuck it hormonen het langzaam begonnen over te nemen van de zorghormonen. En nee, de fuck it hormonen zijn geen letterlijke hormonen, ze staan voor mij symbool voor de periode in ons leven waarin we steeds meer schijt krijgen aan wat men vindt en aan hoe het hoort.

En die fuck it hormonen zijn belangrijker dan je denkt. Ze helpen je namelijk om de transitie te maken naar de nieuwe jij. En hoe dat precies werkt ga ik je uitleggen in deze podcast.

Veel luisterplezier!

De fuck it hormonen

Dag mooie vrouw!

Hoe gaat het met je? Hier zijn we bezig met onze laatste week Inner Camino House. We schatten dat we dit jaar meer dan 4000 pelgrims in ons huis hebben verwelkomd. Echt bizar. Mensen van over de hele wereld die even bij ons hebben gepauzeerd. Waarmee we hebben gesproken. Of in ieder geval waarmee Danny heeft gesproken. Ik heb het grootste deel van de tijd gewoon boven achter de computer gezeten. Ik kijk ernaar uit dat we een paar maanden dicht gaan. Volgende week gaan we heerlijk nog een week naar Portugal. Ik heb een huisje gereserveerd aan het strand en daar gaan we samen met Maggie naartoe. Ik ben heel benieuwd hoe ze het gaat vinden. Het wordt natuurlijk haar eerste keer aan zee.

Ze vindt het in ieder geval helemaal te gek om in de auto te zitten. Iedere keer als we weggaan met de auto wordt ze helemaal wild en als we op de bestemming zijn wil ze er niet uit. Ze vindt de auto echt superleuk. Dus de reis zal geen probleem zijn denk ik. Vanuit hier is het ongeveer 6 uurtjes rijden dus dat valt ook reuze mee. We zitten vlakbij Porto aan de keramiek route dus we gaan heerlijk keramiek shoppen. Ik weet niet of Danny dat ook leuk vindt, maar ik dus wel ha, ha. Maar bovenal hebben we gewoon even een weekje helemaal niets. En na alle drukte van het afgelopen jaar heb ik daar enorm veel zin in.

We hebben de laatste maanden ook heel veel bezoek gehad. Danny´s zus was hier, zijn dochter en zijn ex en de afgelopen week vrienden uit Zweden. En hoe gezellig het ook allemaal is als mensen komen. Het was echt wel heel veel. Dus dat gaan we volgend jaar ook echt anders doen. Dat zijn van die dingen die je leert in het proces. Vroeger vond ik het heel lastig om aan te geven wat ik wilde, maar ik merk dat het me nu steeds beter afgaat. En ik denk dat het komt door de fuck-it hormonen die na je vijftigste steeds meer worden. Het zijn natuurlijk niet letterlijk hormonen, het is meer de afwezigheid van de please en zorg-hormonen denk ik. Maar ik moet eerlijk zeggen dat het me wel bevalt.

Of de wereld om me heen er ook zo blij mee is dat weet ik niet. Maar eerlijk gezegd kan me dat steeds minder schelen. Dat vind ik ook het mooie van deze fase in mijn leven. Ik weet nog heel goed dat mijn moeder mijn leeftijd had en ook steeds vaker zei: hier heb ik dus geen zin meer in. Of: dat ga ik dus niet meer doen. En ik snapte er helemaal niets van. Mijn lieve moeder, die altijd alles voor iedereen deed en die nu ineens haar grenzen begon aan te geven. Heel raar vond ik dat. Tegelijkertijd vond ik het ook heel goed dat ze het deed. Want soms vond ik haar echt te gedienstig naar iedereen. Maar het was ook echt wel even wennen. En nu zit ik dus zelf in die fase van mijn leven.

Nu zit ik zelf in de fase waarin ik me steeds meer uitspreek. Waarin ik steeds meer durf aan te geven wat ik wil en ook vooral wat ik niet meer wil. En in het begin was dat best lastig. Dan was het een soort van onderhuids gevoel van ontevredenheid. Soms was ik ook echt boos. En dat borrelde dan natuurlijk een tijdje omdat ik niet gewend was om aan te geven wat ik wilde. En naarmate de zorghormonen minder werden, kon ik het steeds lastiger onder de pet houden. Dat begon een beetje rond mijn 45^e met veel extremere PMS. Ik vond het vreselijk dat ik een keer per maand volledig buiten mezelf leek te staan. En ik weet nog dat een goede vriend tegen me zei dat dit eigenlijk heel mooi was omdat nu alles wat ik onderdrukte naar buiten kwam. Alleen de manier waarop hè. Omdat ik het natuurlijk zo lang onder de pet had gehouden kwam het er nogal ongecontroleerd uit. En zodra dan de periode van de maand weer voorbij was namen de zorghormonen het weer over en voelde ik me weer mezelf.

Maar de vraag is nu dus of dat inderdaad wel zo was. Of ik weer mezelf was of dat al mijn verlangens en de dingen die diep in mij leefden gewoon werden gedempt. En werden verborgen achter een sluier van hormonen. En dat mijn maandelijkse uitbarstingen eigenlijk waren wie ik werkelijk ben. Maar omdat mijn essentie het grootste deel van de maand bedekt was letterlijk onder de mantel van lief moeten zijn en rekening moeten houden met alles en iedereen kwam het een keer per maand, als er een kleine opening was in de hormonale sluier ongeremd uitzetten.

En nu, nu ik bijna door de overgang heen ben, merk ik dat het vooral gaat om het vinden van een goede balans in het verhaal. Om leren hoe ik kan omgaan met de herwonnen vrijheid. Want in tegenstelling tot het verleden, zijn er nu nog maar een paar zorghormonen in mijn systeem actief. Er is geen hormonale sluier, geen hormonale hypnose meer. Er is gewoon alleen nog maar ik. En ik heb nooit geleerd om aan te geven wat ik wil en hoe ik het wil. Dus dat is nu het proces. En dat zijn de fuck it hormonen waar ik het steeds over heb. Aan de ene kant geven ze je enorm veel vrijheid en ruimte, maar aan de andere kant is het ook gewoon heel eng. Om jezelf te laten zien en vooral om jezelf uit te spreken. Om aan te geven wat ik wil en wat ik fijn vind. En om dat dan ook nog op een prettige manier te doen, zonder me schuldig te voelen omdat ik denk dat ik anderen dan wellicht tekortdoe. Hoe bizar is dat eigenlijk. Dat we ons als vrouw steeds opnieuw lopen te verontschuldigen voor wat we willen.

Want die fuck it hormonen zijn geen hormonale chaos. Ik heb zo vaak de opmerking gekregen: oh heb je weer last van je hormonen… met zo´n vies lachje erbij. En dan werd ik zo ontzettend boos. Alsof ik er wat aan kon doen dat ik me zo voelde. En nu ik erop terugkijk denk ik dat het helemaal geen hormonale chaos was. Dat het niet zo was dat mijn lichaam me overnam en me dingen liet zeggen die ik niet meende. Ik denk veel meer dat het te maken had met het feit dat ik na een halve eeuw eindelijk weer mijn stem terug begon te krijgen. Dat ik steeds meer doorhad dat ik veel te lang heb geleefd volgens de regels en verlangens van andere mensen. En doordat de zorghormonen steeds verder op de achtergrond raakten werd het steeds makkelijker om mezelf uit te spreken. Om aan te geven wat ik wilde. Maar omdat ik nooit heb geleerd hoe ik dat moest doen, en omdat ik natuurlijk eerst onderhuids een maand had lopen broeden, kwam het er soms een beetje ongeremd en ruw uit.

Als het gaat over het ontstaan van de fuck it hormonen zijn er twee fasen.

In de eerste fase worden je fuck it hormonen vaak gestuurd door vermoeidheid. De meeste vrouwen zijn uitgeput als de overgang begint. We hebben dertig jaar lang de poten uit ons lijf gerend. Het iedereen naar de zin proberen te maken en alles perfect proberen te doen. Met als credo: het maakt met niet uit.

En aan die periode komt nu echt een eind. Want vanaf nu maakt het je wel uit. Maar tegelijkertijd ben je op. Je kunt niet meer. Je wilt ook even niet meer. Je bent aan het einde van je latijn en je wilt eigenlijk alleen nog maar rust en ruimte. Even helemaal niemand om je heen en gewoon lekker met jezelf bezig kunnen zijn.

Dat is de eerste fase van de fuck it hormonen. Het maakt je allemaal niets meer uit. Je bent jarenlang over je grenzen gegaan, je zorghormonen reguleren achter de schermen steeds minder en het is klaar. Het kaartenhuis stort in. Je wilt wel, maar het gaat gewoon niet meer. Je voelt je niet meer je oude zelf, maar je weet ook niet wie je dan wel wilt zijn.

En je vraagt jezelf af: is dit het nou? Is dit waar ik het allemaal voor heb gedaan? Kinderen die het huis uit gaan en je lijken te vergeten. Of erger nog: die je cancelen. En net op het moment dat je ruimte lijkt te krijgen voor jezelf worden je ouders ineens hulpbehoevend en kun je voor hen gaan zorgen. Of heeft je partner meer aandacht nodig of krijg je zelf ineens allerlei klachten en kwalen. En in de tussentijd moet je ook nog even de overgang doen en jezelf terugvinden. Met als gevolg dat je eigenlijk maar één ding wilt en dat is je weer jezelf voelen. Omdat je denkt dat je dan beter kunt dealen met de situatie.

En dit is het moment dat veel vrouwen kiezen voor hormoontherapie. Wat heel goed te begrijpen is, maar uiteindelijk gaat het je niet helpen. Want wat je daarmee doet, is dat je opnieuw een hormonaal gordijn ophangt dat alles dempt. Het helpt je niet om jezelf te bevrijden uit je oude rollen en het leert je ook niet hoe je kunt omgaan met de vrijheid die ontstaat door het proces van de overgang.

Wat je in deze eerste fase nodig hebt is niet extra zorghormonen, wat je nodig hebt is leren hoe je kunt omgaan met je fuck it hormonen. Want als je begrijpt hoe ze werken, gaan ze je juist helpen om jezelf terug te vinden.

Jouw fuck it hormonen zijn jouw nieuwe zorghormonen. Jouw fuck it hormonen helpen je om namelijk om goed voor jezelf te zorgen in de tweede helft van je leven. Ze helpen je om zelf de taken van oestrogeen en progesteron over te nemen. Ze ondersteunen je bij het ontwikkelen van zelfleiderschap. OK, in eerste instantie zal het allemaal misschien een beetje ruw en lomp gaan. Maar gaandeweg wordt het steeds makkelijker om jezelf uit te spreken en om keuzes te maken die eerst en vooral goed zijn voor jou. Zonder je daar schuldig over te voelen.

Dat is het proces van de overgang. De zorghormonen verdwijnen en de fuck it hormonen verschijnen. En wat je doet als je kiest voor hormoontherapie is dat je de fuck it hormonen gaat onderdrukken. Je leert dan niet om voor jezelf te gaan staan. Je leert dan niet om jezelf uit te spreken op een prettige manier en je remt het proces van zelfleiderschap.

Je begint aan hormoontherapie omdat je jezelf terug wilt, maar wat je er uiteindelijk mee bereikt is dat je jezelf opnieuw kwijtraakt. Je gaat namelijk weer in de oude trein zitten. Maar die trein die rijdt niet meer. Die trein staat op het rangeerterrein.

Vanaf nu is het de bedoeling dat je overstapt naar een nieuwe trein. En hoe logisch het misschien ook is, hormoontherapie is in mijn ogen een kortetermijnoplossing met ingrijpende consequenties op de lange termijn. Je voelt je nu misschien beter, maar op de lange termijn weet je nog steeds niet wie je nou eigenlijk bent en wat goed is voor jou. Omdat je nooit echt hebt geleerd hoe je kunt omgaan met je fuck it hormonen.

Bovendien kun je het ook niet eeuwig volhouden. Ik hoorde laatst een hele mooie uitspraak van iemand, hij was in het Engels en hij ging als volgt: The road to heaven goes through hell. And the road to hell goes through heaven. Met Andere woorden: kies je voor genot op de korte termijn of geluk op de lange termijn. Ga je de uitdaging aan met je fuck it hormonen. Kies je ervoor om je zelfleiderschap op te pakken. Met alles wat daarbij hoort.

Ga je jezelf meer uitspreken. Ga je meer voelen en kiezen wat jij nodig hebt. Ga je jezelf opnieuw creëren en kies je ervoor om van jouw tweede helft jouw beste helft te maken?

Of hou je krampachtig vast aan wie je was en blijf je proberen om een leven in stand te houden dat eigenlijk niet meer bij je past?

Misschien is dat wel de belangrijkste vraag die je jezelf in deze fase van je leven kunt stellen.

Wil ik terug naar wie ik was? Of ga ik ontdekken wie ik eigenlijk ben?

We zijn zo gewend om de overgang te zien als een periode waarin we van alles kwijtraken. Onze vruchtbaarheid, onze hormonen, onze energie, onze oude vertrouwde zelf. Onze jonge huid en strakke lijf.

Maar de overgang gaat niet over jezelf kwijtraken. Het gaat juist over jezelf terugvinden.

Het gaat over het terugvinden van je stem, je verlangens, je grenzen. Het gaat over het terugkrijgen van de vrijheid om te kiezen voor een leven dat werkelijk bij je past.

En dat gaat niet vanzelf. Dat vraagt van je om jezelf opnieuw te leren kennen. Om te leren om jezelf uit te spreken, ook als anderen dat misschien niet leuk vinden.  Om te stoppen met jezelf steeds opnieuw op de laatste plaats zetten.

En vooral om te leren voor jezelf te zorgen, zonder je daar voortdurend schuldig over te voelen.

Want je Fuck It Hormonen zijn er niet om je leven overhoop te gooien. Ze zijn er juist om je te helpen weer jouw eigen weg te vinden. Om ervoor te zorgen dat je jezelf niet meer voorbijloopt.

Want vanaf nu zijn je zorghormonen met pensioen. En dat betekent dat er niemand meer achter de schermen de dingen rechttrekt als jij over je grenzen gaat. Vanaf nu is het de bedoeling dat je jouw grenzen bewaakt.

Dat is het doel van de fuck it hormonen. Om jezelf eindelijk belangrijk genoeg te vinden. Om eindelijk te gaan kiezen voor Me First.