Als vrouwen mee gaan doen aan EET als een Vrouw is een van de grootste wensen naast het verdwijnen van die fucking menopauzebuik dat ze zich weer zichzelf willen voelen.

Maar wat wat als het helemaal niet de bedoeling is dat je na de overgang weer de oude wordt? Want ik kan je een garantie geven: met het verdwijnen van oestrogeen en progesteron verdwijnt ook de oude versie van jezelf.

En dat is de bedoeling. De natuur heeft dit zo bedoeld met een reden. De overgang heet niet voor niets de overgang. Het is de transitieperiode van vruchtbare vrouw naar wijze vrouw. Het is geen probleem dat moet worden opgelost. Of een vervelende hormonale storing.

De overgang is een soort van omgekeerde pubertijd waarin niet alleen je lichaam fysiek verandert, maar waarin ook jij als persoon transformeert.

Het is de periode waarin je voorgoed afscheid neemt van zorgen, regelen, aanpassen, pleasen, schuldgevoel en rekening houden met iedereen om je heen. Zorghormonen verdwijnen en fuck-it hormonen verschijnen. En ik kan je vertellen, dat is een enorme bevrijding.

Tegelijkertijd voelt het soms ook verdomd ongemakkelijk. Want net als de pubertijd moet je jezelf helemaal opnieuw gaan uitvinden en vormen. Maar gelukkig heeft big farma een oplossing gevonden voor dat gevoel van ongemak en die oplossing heet hormoontherapie.

Ze noemen het bewust bio identiek zodat je je geen zorgen maakt. Maar los van alle effecten op de lange termijn, die nog niet bekend zijn, heeft het gebruik van hormoontherapie ook een ander nadeel: het remt jouw persoonlijke transformatie. Het saboteert het natuurlijke proces van de overgang.

Dus dat is waar ik het deze week in de podcast over ga hebben. Ik neem je mee in een heel andere kijk op de overgang. Niet als het begin van het einde, maar als de poort naar jouw tweede helft. Naar Jouw Beste Helft.

Heel veel luisterplezier

Het proces van de overgang (en hoe hormoontherapie dat verstoort)

Dag mooie vrouw!

Hoe gaat het met je? Hier vliegen de weken werkelijk voorbij. Het is maandag en het is vrijdag, echt niet normaal hoe snel het allemaal gaat. Heel langzaam komt ook de stroom met pelgrims weer op gang. Er zijn echt twee heel duidelijke seizoenen. Zo van half april tot en met eind juni in het voorjaar en vanaf half augustus tot en met half eind oktober in het najaar. In de zomer zijn er ook wel pelgrims, maar vanwege de warmte is het dan echt een heel stuk rustiger. Zelf heb ik twee keer in de zomer gelopen. En het is dan inderdaad warm, maar ik liep dan om 5 uur weg en voor de enorme hitte was ik dan binnen.

Ik ben nu zelf ook weer een camino aan het plannen voor volgend jaar zomer. Dan wil ik gaan lopen vanaf le Puys en Valee in Frankrijk. Dat gaat nog wat worden want ik spreek echt geen woord Frans. Dus voor die tijd maar eens goed oefenen met alle vertaalapps die inmiddels beschikbaar zijn. Ik doe dat hier heel bewust niet omdat ik zo snel mogelijk Spaans wil leren, dus ik ga hier echt hardcore door alle websites in het Spaans te lezen, Spaans te keuvelen met de buren en natuurlijk op Duolingo Spaans te leren en ik heb een private teacher. Dat werkt voor mij echt het beste. Dit najaar ga ik denk ik ook maar eens op bezoek bij de golfbaan hier in de buurt. Ik heb gemerkt dat ik het beste leer in de praktijk, gewoon door te doen. Praten, praten, praten. En vanuit daar gaat het steeds beter.

Verder heeft Danny dit weekend bedacht om een stuk van zijn vinger te snijden met het snijden van watermeloen. Hij had daarvoor een joekel van een mes gekocht, en dat ging dus niet helemaal goed. Dus afgelopen zaterdag met bloedspoed naar de eerste hulp twee dorpen verderop en een uurtje later weer terug met vier hechtingen en een prachtig ingepakte vinger. Dus zo komen we de dagen wel door ha, ha. Ik vind het altijd weer bijzonder hoe snel het lichaam dan de boel weer herstelt en dat we daar dus helemaal niets voor hoeven te doen. Echt bizar. En wij maar denken dat we beter weten dan ons lijf.

En dan kom ik gelijk uit bij het onderwerp van deze week. En dat is het proces van de overgang. In de podcast van vorige week heb ik het natuurlijk al gehad over wel of geen hormoontherapie en wat mijn visie daarop is. Als je die nog niet hebt gehoord, luister hem dan vooral even nadat je deze podcast hebt gehoord. Want in de podcast van vandaag ga ik het met je hebben over het proces van de overgang. Over de bedoeling die de natuur heeft met de overgang. Want de natuur heeft nooit bedacht kom, laat ik al die vrouwen eens lekker gaan pesten en een heleboel vervelende klachten en gedoe geven gewoon omdat ik dat leuk vind. Dat is niet de bedoeling van de overgang.

De overgang is geen probleem. Maar toch zien we haar vaak wel als een probleem. Ik ben bezig met mijn nieuwe boek en heb vorige week daarover een gesprek gehad met de dame die voor mij de marketing rondom het boek gaat doen en zij vertelde dat het heel lastig is om aandacht te krijgen voor boeken die gaan over de overgang. En ik vraag me dan af waarom dat het geval is. Waarschijnlijk omdat we het nog steeds zien als een probleem. Maar ook omdat onze hele mannelijke maatschappij vooral gericht is op jong en op nieuw en op het oplossen van problemen. En vrouwen in de overgang zijn lastig. Ze worden mondiger, ze gedragen zich onvoorspelbaar en ze hebben vaak last van allerlei overgangsgedoe en kwalen.

En de beste manier om dat op te lossen is door er zo min mogelijk aandacht aan te besteden. Maar de overgang is, net als de pubertijd een fase van transitie. Het is een fase in je leven waarin je jezelf opnieuw gaat uitvinden. Het is een fase waarin je lichaam een grote reorganisatie doormaakt. Waarin je jouw vruchtbare jaren, de jaren waarin je gezorgd hebt voor alles en iedereen, vaak ten koste van jezelf, achter je laat. En alle functies die daarmee te maken hebben worden opgeruimd en afgesloten.

Je oestrogeen en progesteron gaan met pensioen. Je brein wordt anders ingericht en je lichaam wordt klaargemaakt voor de tweede helft van je leven. En die tweede helft is echt voor jou. In die tweede helft sta jij centraal. Vanaf nu is het de bedoeling dat je zelf de taken van oestrogeen en progesteron gaat overnemen. Voor jouw tweede helft gelden nieuwe spelregels. Maar niemand heeft ons die ooit verteld.

Vanaf nu gaat het niet meer om de buitenkant, vanaf nu draait alles om de binnenkant. Om voldoening, om vervulling en om zelfleiderschap. Je lichaam schakelt over van een zorgsysteem, van een intern systeem waarin oestrogeen en progesteron achter de schermen alles voor je regelen naar een zelfleiderschap systeem. Vanaf nu is het echt de bedoeling dat je zelf de leiding overneemt over jouw lichaam en over jouw leven. En dat is doodeng. Want waarschijnlijk heeft je leven tot nu toe vooral in het teken gestaan van zorgen voor. Zorgen voor je kinderen, zorgen voor je partner, zorgen voor de mensen om je heen. Waarschijnlijk ben je altijd een goede vrouw geweest die altijd zichzelf op de laatste plek heeft gezet. Waarschijnlijk heb je altijd enorm rekening gehouden met wat men allemaal wel niet zou kunnen denken. Met wat je wel of niet kunt maken. Met dat het lullig is als iemand moeite heeft gedaan en je zegt dan nee. Met dat het niet kunt maken om…

En dat is natuurlijk voor een groot deel gestuurd geweest door je zorghormonen. Tot je vijftigste zorgen oestrogeen en progesteron achter de schermen voor je lijf. Ze regelen allerlei processen die ervoor zorgen dat jij goed kunt functioneren. Maar ergens na je veertigste begint dat geregel steeds minder te worden. Ik weet voor mezelf nog wel dat het zo ergens rond mijn 44^e begon. Ik had steeds minder zin om alles voor iedereen te doen. Het begon bij mij met de was voor de twee puberkinderen van Danny. Die gooiden alles gewoon in de was. Ook al hadden ze het misschien alleen even aangehad om te passen. Bergen met was, echt niet normaal. En ik merkte dat ik daar geen zin meer in had. Dus ik heb ze allebei twee wasdagen gegeven in de week waarop ze zelf konden wassen. En dat scheelde een heleboel gedoe.

Ik voelde ook steeds meer dat ik boos werd terwijl ik allerlei vanzelfsprekende zorgtaken deed en de hele familie op de bank zat met de telefoon. Dan kon ik ineens echt van het ene op het andere moment ontploffen en dan schrok ik zo van mezelf. Nu ik daar achteraf op terugkijk snap ik dat het dit proces was wat aan de hand was. Namelijk dat mijn zorghormonen mij erop wezen dat het tijd werd om beter voor mezelf te gaan zorgen. En zo gleed ik stapje voor stapje verder in het proces van steeds minder doen voor anderen en steeds beter zorgen voor mezelf.

En ik geloof ook dat dit de bedoeling is van de overgang. Aan de ene kant moeten de kinderen gewoon het nest uit, dus dat gebeurt enerzijds door de pubertijd waardoor je ze op een gegeven moment ook echt zat wordt. Maar dus ook door de overgang omdat je steeds minder zin hebt om te zorgen voor alles en iedereen. Het is dus een natuurlijk proces. Maar het lastige aan het verhaal is natuurlijk wel dat we als jong meisje altijd hebben gehoord dat het geluk van andere mensen onze grootste vervulling in het leven is. Dat onze taak als vrouw is om goed te zorgen voor de mensen om ons heen. En tot je vijftigste is dat ook een groot deel van onze taak. Namelijk om ervoor te zorgen dat er nakomelingen zijn, en dat deze op een goede manier landen in de wereld. Zodat de soort blijft voortbestaan. Maar op een gegeven moment hebben we die taak volbracht en wordt het tijd dat we zelf weer vrij in de wei kunnen spelen. En dat is voor mij waar de overgang voor staat. Het is een proces van bevrijding. De sluier van onze hormonen trekt op en we gaan de wereld ineens heel anders waarnemen. Het lastige in het verhaal is alleen dat onze hele identiteit nog hangt aan het leven dat we hebben opgebouwd. Aan de kinderen, aan je partner, aan de rol die je in hun leven hebt gespeeld. En als dan ineens de zorghormonen verdwijnen, dan sta je daar naakt. En heb je geen idee meer wie jij nou eigenlijk bent. Wat jij leuk vindt. Wat jij wilt voor jouw tweede helft.

De meeste vrouwen hebben totaal geen visie voor zichzelf voor hun tweede helft. Toevallig sprak ik dit weekend een vrouw uit Sri Lanka. Ze is begin 60 en woont samen met haar man inmiddels bijna vijf jaar in Spanje, ergens aan een costa. We raakten aan de praat over dit stuk in het vrouwenleven en zij vertelde dat ze een aantal vriendinnen heeft die zich echt geen raad weten met zichzelf. Allemaal vrouwen met veel geld en weinig purpose. Ze vertelde dat de kapsalon en de nagelstudio bij haar in de straat overuren draaien. En dat ze nog nooit zoveel ongelukkige vrouwen heeft gezien. Ik vroeg haar of zij een visie had voor zichzelf voor haar tweede helft en ze keek me echt aan alsof ze water zag branden. En dat gebeurt vaak. De meeste vrouwen komen niet verder dan de kleinkinderen en wat vaker op reis. En leuke dingen doen.

En dat kan inderdaad een visie zijn voor jezelf. Maar volgens mij is er veel meer. De meeste vrouwen van onze leeftijd hebben allemaal een goede opleiding gehad. Maar veel van hen hebben daar nooit iets mee gedaan. Wat is er gebeurd met al je dromen en met alle dingen die je graag wilde doen voor jezelf? Waar had je het als kind altijd over? Wat is de rode draad die door je leven loopt? De meeste vrouwen zijn zichzelf totaal  kwijtgeraakt in hun leven. En dat is de uitnodiging van de overgang, namelijk om je weer te gaan verbinden met jezelf. Om de wilde versie die je ooit was weer terug te vinden.

Heel veel vrouwen mailen mij dat ze zich niet meer zichzelf voelen. Dat ze heel graag zichzelf weer terug willen vinden. En wat ze daarmee vaak bedoelen is dat oude versie van zichzelf. De versie die ze waren, die ze kennen. Maar ik kan je één ding vertellen: dat gaat niet gebeuren. En dat moet je ook niet willen. Je moet niet terug willen naar de vrouw die zich het vuur uit de sloffen loopt voor alles en iedereen. Naar de vrouw die zichzelf vergeet. Die versie van jezelf is geweest. Die fase uit je leven is voorbij.

In deze fase van je leven gaat het erom dat je jezelf opnieuw gaat creëren. Dat je een visie voor jouw tweede helft gaat ontwikkelen. Dat je die studie gaat volgen die al jaren op je lijstje staat. Dat je die reis gaat maken waar je al zo lang naar verlangt. Dat je die praktijk gaat openen, dat je gaat wonen waar je graag wilt wonen. Dat je kritisch gaat kijken naar de mensen om je heen en of ze je voeden of vullen. Dat je jouw huis gaat inrichten op een manier die werkt voor jou. Zeker als de kinderen het huis uit zijn of uit aan het gaan zijn. Die ruimte is van jou en die komt vrij voor jou. Die hoef je niet eeuwig te reserveren voor je kinderen. Je relatie zal ook gaan veranderen. Het is vanaf nu niet meer vanzelfsprekend dat jij alles doet en regelt. Ook daarin komt verandering en het is belangrijk om dat met je partner af te stemmen. En soms kom je misschien tot de conclusie dat een relatie klaar is. Ook dat hoort bij het proces.

Dat is voor mij de hele functie van de overgang. Maar wat ik maar al te vaak zie is vrouwen die wanhopig proberen om jong te blijven. Die zichzelf volspuiten met fillers en botox. Die flink aan de hormonenpleisters en zalfjes gaan in de hoop het proces te vertragen. En dat vind ik zoooo ontzettend jammer. Want daardoor mis je het waanzinnige geschenk dat deze periode met zich meebrengt. En ja, soms is het lastig, ik zal niet zeggen dat het allemaal makkelijk en vanzelf gaat. Ik heb ook echt periodes gehad de afgelopen jaren dat ik mezelf serieus heb afgevraagd waarom dit allemaal nodig is. Maar hetzelfde geldt natuurlijk voor de pubertijd. Het enige verschil is hier dat een puber zich totaal niet bewust is van het feit dat ie in de pubertijd zit. En dat de meeste pubers een goed vangnet hebben waardoor ze zich terug kunnen trekken en helemaal in het proces kunnen gaan van de pubertijd. Inclusief de zwarte hoodie met capuchon. Ze hoeven niet te zorgen voor een gezin of voor ouder wordende ouders. Ze hebben geen drukke baan en allerlei verplichtingen. En de pubertijd is een heel algemeen geaccepteerd iets in onze maatschappij.

De uitdaging bij de overgang is, dat die gebeurt op zo ongeveer het meest drukke moment in ons vrouwenleven. Met kinderen in de pubertijd of kinderen die net aan het uitvliegen zijn, met ouders die ouder worden, met een carrière en met een partner die misschien ook op het hoogtepunt van zijn of haar carrière is of die wellicht al iets ouder is en wat meer zorg nodig heeft. Dus dan is het best lastig om iedere dag op de bank te gaan zitten in een zwarte hoodie met de capuchon op je hoofd en te doen alsof je er niet bent. Terwijl dat wel is waar je zo ontzettend veel behoefte aan hebt. Aan rust, aan ruimte, aan even niet hoeven zorgen, aan tijd voor jezelf. Dus logisch dat je af en toe volledig uit je slof schiet. Dat je uit alle macht probeert om iedereen buiten de deur te houden. Of dat je gewoon een week op pad wilt met jezelf.

De overgang is eigenlijk niets meer en niets minder dan een omgekeerde pubertijd. Maar niemand heeft je verteld hoe het werkt. Het enige dat we hebben gehoord is dat je er maar aan moet wennen. Dat het vanzelf wel weer overgaat. Dat je het gewoon uit moet zitten. En dat al die overgangsklachten erbij horen. En tegenwoordig hoor je dan heel simpel: ja je hormonen verdwijnen, maar met hormoontherapie kun je die weer aanvullen. My ass. Zo werkt het dus echt niet. Het enige dat je doet met hormoontherapie is het proces vertragen. Je brengt je lichaam enorm in de war. Je lichaam wil de overgang doen en vervolgens krijgt het hormonen waardoor het die overgang niet kan doen. En soms is er echt wat voor te zeggen hoor. Ik snap ook heel goed als vrouwen ervoor kiezen. Maar weet wel dat je daardoor het hele stuk ontwikkeling het hele mentale proces dat ook bij de overgang hoort saboteert. En vroeg of laat moet je er echt aan geloven want je kunt niet eeuwig hormonen blijven slikken. Bovendien is het echt niet zonder risico. Ook niet de bio identieke hormonen. Dus laat je hier niet voor de gek houden door een maatschappij die vooral gericht is op het verkopen van zoveel mogelijk pillen en poeders.

Ons lichaam is echt niet gek. De natuur weet echt wel wat ze doet. Het punt is volgens mij veel meer dat we de verbinding met onze ware natuur kwijt zijn geraakt. Wij hebben hier iedere dag serieus volwassen mensen in ons pelgrimscafe die proberen om een hele sinaasappel uit te persen. Die dus gewoon niet weten hoe je een sinaasappel perst. Ik bedoel… hoe is dit in godsnaam mogelijk? Mensen die niet weten hoe je koffie maakt. Om maar een paar dingen te noemen. Er zijn serieus mensen die denken dat een kip uit de koelkast komt. Echt te bizar voor woorden, maar wij maken dat hier iedere dag opnieuw mee. Zover zijn we van onszelf verwijderd. Om het nog maar niet te hebben over het feit dat er serieus mensen zijn die geloven dat mannen een kind kunnen baren. Maar goed, dat is een andere discussie. Maar dat geeft wel te denken. En dat verklaart ook waarom we de overgang benaderen zoals we hem benaderen, namelijk als een probleem dat opgelost moet worden. Maar de oplossing mooie vrouw, zit niet in een pleister of een pilletje. De oplossing zit in het proces. Het proces van de overgang is de oplossing. Het is jouw poort naar een nieuwe versie van jezelf. Het is jouw poort naar jouw tweede helft. Naar jouw beste helft. Maar dat gaat alleen lukken als je leert wat de nieuwe spelregels zijn voor je gezondheid en voor je leven. En dat leer je niet door een pleistertje te plakken. Moge mijn boodschap duidelijk zijn hier…

Als je nu die nieuwe spelregels wilt leren. Als je nu op een zo natuurlijk mogelijk manier door de overgang wilt, maar ook als je een vrouw van 60 of 70 bent en de overgang ligt allang achter je en je wilt zo gezond en vitaal mogelijk oud worden. Doe dan vooral mee aan de gratis training die ik binnenkort weer geef over de nieuwe Self Care Spelregels voor vrouwen 50+ . Ik geef deze training drie keer per jaar ter voorbereiding op de start van een nieuwe groep voor EET als een Vrouw, mijn voedingsprogramma waarin ik je stap voor stap leer om te gaan eten en leven volgens de nieuwe spelregels die vanaf nu gelden voor iedere vrouw 50+.

In de training maak je uitgebreid kennis met mijn gedachtengoed. Ik ga het hebben over wat er verandert in je lichaam tijdens de overgang, over hoe een menopauzebuik ontstaat en wat je er zelf aan kunt doen om dat terug te draaien. Ik bespreek de nieuwe hormonale hiërarchie met je en je krijgt alle informatie die je nodig hebt om te bepalen of EET als een Vrouw voor jou een goede keuze is.

Je kunt je aanmelden voor de gratis training door je in te schrijven op de wachtlijst voor EET als een Vrouw op mijn website: carolavanbemmelen.nl. Je ontvangt dan van mij bericht zodra de datum voor de eerstvolgende training bekend is.

Goed dat was het weer voor vandaag. Ik hoop dat het je een ander perspectief heeft gegeven op de overgang. Namelijk dat het geen probleem is dat opgelost moet worden. Maar dat het een fase is van diepe transformatie waarin je lichaam zich voorbereidt op de tweede helft van je leven. Dat je lichaam omschakelt naar een totaal ander hormonaal systeem en dat hiervoor nieuwe spelregels nodig zijn. En wanneer je deze spelregels leert en gaat toepassen, dan kan het zomaar zijn dat jouw tweede helft Jouw Best Helft gaat worden. En dat is natuurlijk wat we het liefste willen: fit en vitaal tot ver in de tachtig.

Ik spreek je volgende week weer en als je deze podcast interessant vond, laat dan vooral een review achter. Dat helpt de zoekmachines om hem aan meer vrouwen te tonen en dat helpt mij weer om steeds meer vrouwen bewust te maken van de nieuwe spelregels. Zodat we samen fit, vitaal en gezond ouder worden en een voorbeeld kunnen zijn voor de generaties vrouwen die na ons komen. Dat de overgang niet het einde is, maar een nieuw begin.

Tot volgende week!