Luisteren naar je lijf...  de meeste vrouwen hebben geen idee meer hoe ze dat moeten doen. En durven niet meer op de signalen van hun lichaam te vertrouwen.

In de mannelijke wereld waarin we leven zijn we behoorlijk gedisconnect geraakt van ons vrouwelijke lichaam. Van haar behoeften. Van onze behoeften. In plaats daarvan zijn we getraind in het opvolgen van orders. En zijn we gaan geloven dat mensen buiten ons het beter weten dan wij zelf.

Experts, coaches, wetenschappers.

En hoewel het natuurlijk heel logisch te verklaren is vanuit de wereld waarin we leven, blijft het me verbazen dat vrouwen van boven de vijftig aan mij vragen wat ze wel en niet mogen doen.

En natuurlijk snap ik het in de context van het programma, maar tegelijkertijd is dat waar EET als een Vrouw primair over gaat: het leren herkennen en het leren luisteren naar de signalen die je lichaam je geeft.

En dat kan een heel simpel signaal zijn als: ik zit vol. Of: ik ben moe. Maar zelfs dat is voor heel veel vrouwen al lastig. En ik moet je eerlijk zeggen dat ik daar echt van ben geschrokken. En dan met name van hoe diep het volgen van orders in ons is geprogrammeerd.

Tot je vijftigste kom je daar nog wel mee weg. Maar na je vijftigste niet meer.

Na je vijftigste is het de bedoeling dat jij de manager wordt van jouw lichaam. En dat betekent onder andere dat je vanaf nu geen orders meer gaat volgen, maar zelf de leiding neemt. Want wanneer je dat niet doet, dan gaat de boel vroeg of laat ontsporen.

Dus de vraag is: blijf je orders volgen… of ga je eindelijk luisteren naar jezelf?

In de podcast van deze week gaan we het er uitgebreid over hebben.

Heel veel luisterplezier!

Luisteren naar je lijf

Dag mooie vrouw!

Dit is de laatste podcast die ik schrijf en opneem hier in Zweden. Als je hem realtime luistert zijn we heel druk bezig met het inpakken van onze spullen en hebben we nog een paar nachten te gaan hier in dit huis. Het voelt allemaal echt heel onwerkelijk. Ruim twee jaar geleden zijn we hier komen wonen vanuit de gedachte om nooit meer weg te gaan. En nu, iets meer dan twee jaar verder staan we op het punt om al onze spullen in de vrachtwagen te stoppen en naar het zuiden van Europa te vertrekken. Als je me dit vorig jaar om deze tijd had gezegd, dan had ik je voor gek verklaard.

Ik begrijp het soms zelf ook nog niet helemaal. En aan de andere kant voel ik dat het de juiste beslissing is. Mijn brein denkt er soms nog anders over, maar diep van binnen begint het heel voorzichtig te juichen en krijg ik steeds meer zin in deze move. In dit nieuwe avontuur. De komende week staat dus in het teken van afronding en daarna gaan we op weg naar Spanje. Waar er een nieuwe plek en een nieuw avontuur op ons wacht.

En dat brengt me ook gelijk naar het onderwerp van de podcast van deze week en dat is: luisteren naar je lijf. Luisteren naar je intuïtie. En dat is iets dat ook zeker van toepassing is op ons avontuur. En ik zie het ook aan de vrouwen die meedoen aan EET als een Vrouw. Maar dan met name hoe we afgeleerd hebben om te luisteren naar ons lijf. Hoezeer we gedisconnect zijn met ons vrouwelijke lichaam. Met haar behoeften. Met onze behoeften. En hoezeer we getraind zijn in het opvolgen van orders. Hoezeer we zijn gaan geloven dat mensen buiten ons het beter weten dan wij zelf.

En hoewel het natuurlijk heel logisch te verklaren is vanuit de mannelijke wereld waarin we leven, blijft het me verbazen dat vrouwen van boven de vijftig aan mij vragen wat ze wel en niet mogen doen. En natuurlijk snap ik het in de context van het programma, maar tegelijkertijd is dat waar EET als een Vrouw primair over gaat, namelijk over het leren herkennen en het leren luisteren naar de signalen die je lichaam je geeft. En dit kan een heel simpel signaal zijn als: ik zit vol. Of als ik ben moe. Maar zelfs dat is voor heel veel vrouwen echt al heel lastig. Of we herkennen het wel, maar we staan het onszelf niet toe om vol te zitten (terwijl ons bord nog vol met eten ligt). Of om moe te zijn en daaraan toe te geven. Omdat we denken dat het niet kan. Omdat we eerst nog van alles af willen maken. Omdat er nog zoveel op ons bordje ligt.

Tot je vijftigste kom je daar nog wel mee weg. Dan heb je die prachtige zorghormonen oestrogeen en progesteron die het voor je rechttrekken als je over je grenzen gaat. Waardoor je gerust een periode wat meer hooi op je vork kunt nemen. Of een paar nachten kunt doorhalen. Of een tijdje minder gezond kunt eten en leven. Het is natuurlijk nooit optimaal, maar je merkt er veel minder van dan na je vijftigste wanneer oestrogeen en progesteron met pensioen gaan. Want vanaf dat moment verandert er iets in je lijf. Vanaf dat moment nemen de drie 50+ Masterhormonen cortisol, het stresshormoon, insuline, het energiehormoon en oxytocine, het verbindingshormoon het stokje over. En eigenlijk zeg ik dat niet helemaal goed. Eigenlijk is het zo dat de managers van deze drie hormonen, oestrogeen en progesteron, dat die twee managers met pensioen gaan. En dat er een nieuwe manager nodig is om deze drie diva’s in toom te houden. En die manager dat ben jij. Vanaf nu zul jij heel bewust een eetstijl en een leefstijl voor jezelf moeten gaan creëren die ervoor zorgt dat jouw 50+ Masterhormonen automatisch in balans gaan blijven. Want wanneer je dat niet doet, dan gaat de boel vroeg of laat ontsporen. En dat begint natuurlijk al met dingen als overgangsklachten, slecht slapen en een menopauzebuik die tegen de klippen opgroeit. Dat zijn allemaal tekenen dat de drie Masterhormonen hun eigen shitshow aan het creëren zijn.

En de grootste reden daarvoor is, dat jouw 50+ Masterhormonen niet werken volgens de oude mannelijke spelregels van altijd maar doorgaan. Van jezelf onderaan de prioriteitenlijst zetten. Van zorgen voor alles en iedereen behalve voor jezelf. Van altijd maar doorgaan. Van controle en discipline en nog even dat tandje erbij. Dat ging allemaal goed voor de overgang. Toen was het overigens ook al niet ideaal, maar toen had je oestrogeen en progesteron om de boel recht te trekken voor je.

Ik had het hier laatst met mijn buurvrouw nog over. Dat is echt een hele stoere grote Deense vrouw. Heel sterk, heel groot. En zij heeft haar hele leven gewerkt als tuinvrouw. Ze heeft tuinen aangelegd, bomen gesnoeid en altijd heel veel fysiek werk gedaan. En zolang als ik hier leef heb ik me al verbaasd over de kracht van de Zweedse vrouwen. Dat zijn echt machines. Zeker de vrouwen die hier op het land leven. Ze zijn enorm sterk, zowel fysiek als mentaal. Ze zijn mega zelfstandig ook. Heel veel vrouwen werken hier bijvoorbeeld in de bouw, als timmervrouw of als loodgieter. En dat is natuurlijk heel cool, maar wat ik ook zie, is dat ze heel veel moeite hebben om te luisteren naar hun lijf. Met als gevolg dat ze stuk voor stuk rond hun vijftigste de rekening gepresenteerd krijgen. Net zoals mijn buurvrouw. Die nu dus allerlei fysieke klachten heeft en spijt heeft dat ze niet beter naar haar lijf heeft geluisterd.

Ze vroeg mij echt waarom ze dat niet eerder heeft gedaan. Waarom ze altijd maar door is gegaan. Waarom ze niet meer rust heeft genomen. En mijn antwoord was: omdat het kon. Maar ook omdat de wereld om ons heen op die manier is ingericht. We zijn in onze emancipatiedrang echt een beetje doorgeschoten. We hebben onterecht gedacht dat wanneer we hetzelfde zijn als mannen, dat we dan ook dezelfde rechten hebben. En hetzelfde worden behandeld. Maar vrouwen zijn geen mini mannen. Wij zijn vrouwen. En we hebben een vrouwelijk lichaam. Met prachtige kwaliteiten. Die stuk voor stuk anders zijn dan de kwaliteiten van een man. Gelijkwaardigheid is echt wat anders dan hetzelfde zijn. En het is heel belangrijk dat we ons dat gaan realiseren. Want ons prachtige vrouwenlichaam gaat kapot als we niet naar haar luisteren.

En dat geldt dubbel zo hard voor de tweede helft van ons leven. Omdat we geen zorghormonen meer hebben die achter de schermen de boel regelen. Vanaf nu is het extra belangrijk dat je goed voor jezelf gaat zorgen. Dat je gaat leren luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Naar de behoeften die je hebt. Naar je intuïtie. Vanaf nu is het belangrijk dat je gaat leren leven volgens de nieuwe spelregels die gelden voor jouw 50+ lijf.

Het punt is alleen, dat niemand je ooit heeft verteld hoe je dat moet doen. Niemand heeft je überhaupt ooit verteld wat er in je lijf gebeurt tijdens en na de overgang. Om de doodeenvoudige reden dat niemand daar ooit bij stil heeft gestaan. Daar is pas sinds kort aandacht voor en daar ben ik heel blij mee.

Waar ik minder blij mee ben is met alle hormoonpreparaten en andere spullen die worden aangeprezen voor vrouwen 50+. Want in mijn beleving heb je die helemaal niet nodig. Wat je nodig hebt is een nieuwe set met spelregels. Voor je eetgedrag en voor je leefstijl. En wanneer je die leert en gaat toepassen, dan ga je zien dat je lichaam echt heel goed weet wat het moet doen. En mocht je dan alsnog merken dat dingen zo uit balans zijn dat je ze met je eet en leefstijl niet in orde krijgt, dan is het pas tijd voor dingen als hormoontherapie of supplementen. Je leefstijl is de basis, niet een of ander chemisch pilletje of preparaat. Het gaat erom dat je eerst en vooral gaat leren luisteren naar de signalen van je lijf voordat je er iets chemisch instopt.

Maar dan is de vraag natuurlijk: hoe doe je dat? Hoe herken je de signalen van je lijf? En als je de signalen gaat herkennen, hoe ga je er dan naar luisteren? Want dat is wat me echt opvalt. We zijn zo gewend om orders te volgen, om de dingen perfect te willen doen, dat we ons lichaam standaard negeren. Met als gevolg dat ons lichaam steeds harder om aandacht gaat vragen. Dat het steeds ergere klachten creëert om je attentie te krijgen. En ergens zo rond je vijftigste krijg je de rekening gepresenteerd.

Omdat je lichaam stopt met compenseren. Vanaf nu heb je geen natuurlijke hormonale buffer meer die de boel achter de schermen voor je rechttrekt. Die overuren compenseert. Of eindeloos doorgaan en op je tandvlees blijven lopen.

En wanneer die buffer wegvalt, wordt vaak ineens pijnlijk zichtbaar wat er al die tijd al speelde onder de oppervlakte. En dat kan zich op verschillende manieren uiten:

Fysiek, in de vorm van lichamelijke klachten

Bijvoorbeeld wanneer je jarenlang structureel over je grenzen bent gegaan. Of te weinig rust hebt genomen. Of jezelf slecht hebt gevoed. Of altijd maar aan hebt gestaan en veel stress hebt gehad of onvoldoende nee hebt gezegd.

Dan krijg je vaak de rekening gepresenteerd in de vorm van klachten als:

• opvliegers en nachtzweten
• een lichaam dat ineens vet opslaat rond je buik
• extreme vermoeidheid, zelfs na een goede nacht slapen
• slaapproblemen of midden in de nacht wakker worden
• hartkloppingen of een gejaagd gevoel
• gewrichtspijn of een stijf lichaam
• hoofdpijn of migraine

Je lichaam zegt als het ware: tot hier en niet verder. En wanneer je nu niet leert om te luisteren en vrolijk doorleeft op de oude manier, volgens de oude spelregels, dan put je je lijf zodanig uit dat het straks echt serieus ziek wordt. De overgangsperiode is de periode waarin je de rekening nog kunt vereffenen. Waarin je jezelf nog uit de rode cijfers kun trekken door de nieuwe spelregels te gaan leren die nodig zijn voor je eetgedrag en voor je leefstijl. Waar je de rekening kunt vereffenen. Maar wanneer je dat niet doet. Wanneer je nu vrolijk door blijft leven volgens de oude spelregels, volgens het mannelijke model, dan vergroot je het risico enorm op serieuze complicaties als je ouder wordt. En ik weet, we hebben geen garantie. Je kunt altijd pech hebben. Maar wat je wel kunt doen is die kans verkleinen voor jezelf. Door te leren hoe je goed voor jezelf kunt zorgen in de tweede helft van je leven. Door te leren luisteren naar je lichaam.

Emotioneel in de vorm van mentale klachten

Als je jarenlang jezelf op de laatste plek hebt gezet. Als je altijd hebt gezorgd voor anderen. Als je chronisch je eigen behoeften hebt genegeerd. Als je je emoties hebt weggeduwd of genegeerd. Als je constant door bent gegaan terwijl je eigenlijk moe was. Als je constant de emoties van alle mensen om je heen hebt lopen reguleren. Dan krijg je vaak de rekening gepresenteerd in de vorm van:

• prikkelbaarheid of kort lontje
• onrust of angstgevoelens
• somberheid of een gevoel van leegte
• het gevoel dat je jezelf kwijt bent
• brain fog, niet meer helder kunnen denken
• nergens meer echt zin in hebben

En dat is vaak nog verwarrender. Want je staat dan als het ware buiten jezelf. Dit is mij overkomen. Ik ben iemand die zichzelf heel snel kwijtraakt in het contact met anderen. Ik wil het graag heel goed doen voor iedereen. En omdat ik vrij nuchter ben, reguleer ik vaak automatisch emoties van anderen. De afgelopen jaren heb ik heel veel last gehad van depressieve gevoelens, ik heb zelfs een periode gehad dat ik de auto wel tegen een boom wilde zetten. Gelukkig ben ik niet dapper genoeg om dat te doen en heb ik ergens teveel levenslust in me, maar ik ben daar wel heel erg van geschrokken. Maar nu ik terugkijk op de eerste helft van mijn leven, zie ik wel dat ik mezelf regelmatig totaal kwijt ben geraakt. En voor degenen onder jullie die bekend zijn met Human Design: ik heb een open hoofdcentrum.

En dat betekent dat ik van nature heel gevoelig ben voor alles wat er om mij heen gebeurt. Voor gedachten, verwachtingen, vragen van anderen. Het is alsof mijn hoofd alles oppikt wat in de lucht hangt. En als je daar niet bewust mee omgaat, dan ga je denken dat al die gedachten van jou zijn. Dat jij overal iets mee moet. Dat jij overal een antwoord op moet hebben. Maar dat is dus niet zo.

Wat er bij mij gebeurde, is dat ik daardoor steeds verder bij mezelf vandaan raakte. Mijn hoofd nam het over, terwijl mijn lichaam allang signalen gaf. Ik voelde het wel, maar ik vertrouwde het niet. Of ik gaf er geen ruimte aan. En dat is precies wat ik bedoel met buiten jezelf staan. Je bent continu afgestemd op de buitenwereld, maar niet meer op jezelf.

En op een gegeven moment gaat je systeem daar gewoon op vastlopen. En dan heb je de neiging om te denken: wat is er mis met mij, terwijl het enige dat ‘mis’ is, is dat je jezelf niet meer kan ontlopen. Omdat de verdovende hormonale sluier wordt opgetrokken en je gedwongen wordt om echt eerlijk naar jezelf te gaan kijken.

Wat ik zelf merk, en wat ik ook zie bij de vrouwen in mijn programma, is dat het zelden één ding is. Het is een optelsom van jarenlang leven op wilskracht en discipline. Van jarenlang onze manier van leven conformeren aan de wetten en regels van de buitenwereld.

Van heel weinig echt luisteren en voelen. Van niet kunnen ontvangen en jezelf voeden. En ergens rond je vijftigste zegt je lichaam: ik doe hier niet meer aan mee. En krijg je de rekening gepresenteerd van al die jaren dat je jezelf hebt genegeerd. En dan is de vraag: wat ga je doen? Welke keuze maak je voor jezelf? Ga je nog harder je best doen en nog strenger voor jezelf worden. Of kies je ervoor om de dingen anders te gaan doen. Om de weg terug te gaan vinden naar jezelf. Dat laatste is de uitnodiging van de overgang.

En wat ik zie is dat de meeste vrouwen ervoor kiezen om de weg naar zichzelf terug te vinden. Om te leren luisteren naar de signalen van hun lichaam. En tegelijkertijd zie ik dat de oude gewoontes, de oude patronen van jezelf negeren en voorbij rennen zo ontzettend diep zitten. Dat het verrekte lastig is om ook daadwerkelijk de actie te ondernemen die nodig is. Om echt aan jezelf te gaan geven waar je lijf om vraagt.

Dan zit iemand vol. Echt vol na een halve maaltijd. En dan zegt haar lichaam heel duidelijk:
stop. Maar dan zegt haar hoofd: ja, maar ik moet mijn eiwitten nog opeten.

Dus wat doet ze? Ze eet door. Tegen heug en meug. Omdat ze bang is dat ze het anders niet goed doet. En dat is precies waar het misgaat.

Want we zijn zo gewend geraakt om orders op te volgen, dat we ons eigen lichaam zijn gaan wantrouwen. We geloven eerder een schema of een regel of een expert. Dan dat we durven te vertrouwen op ons eigen lijf.

We geloven eerder een medicijn, een hormoonpreparaat of een afslankpil, dan dat we durven te vertrouwen op de kracht van goede voeding en een gezonde leefstijl.

Zelfs als dat signaal glashelder is zoals:

“Ik zit vol.”
“Ik ben moe.”
“Ik heb genoeg.”

We voelen het wel. Maar we staan het onszelf niet toe. Omdat we denken dat het niet mag.
Omdat we denken dat we het anders fout doen. En dat is precies de disconnectie waar zoveel vrouwen in vast zitten. We horen ons lichaam wel. We voelen haar ook, maar we durven er niet meer op te vertrouwen.

We durven niet meer echt te luisteren naar de signalen die ons lichaam ons geeft. En we durven er al helemaal niet naar te handelen. Maar dat is wel waar het in de tweede helft van je leven om draait.

Om opnieuw leren luisteren. En op opnieuw leren vertrouwen op wat je hoort. Want je lichaam liegt niet. Ze praat alleen een taal die je bent verleerd. Die je niet meer verstaat en niet meer vertrouwt. En dat is waar het in de tweede helft van je leven om draait. Om opnieuw leren luisteren. Om te gaan eten en leven volgens nieuwe spelregels die vanaf nu gelden voor jouw 50+ lijf. Vanaf nu ben jij de manager van jouw drie 50+ Masterhormonen. En het eerste en beste dat een manager dient te doen is te luisteren. Te gaan begrijpen wat er precies gebeurt in je lijf. Een goede manager vertrouwt haar mensen en in dit geval dus haar lichaam.

Want jouw lichaam liegt niet. Maar je moet weer opnieuw leren luisteren. En dat is ook precies waarom zoveel vrouwen vastlopen. Omdat ze niet luisteren en omdat ze proberen om hun lichaam te sturen met spelregels die niet meer werken. Met oude spelregels die zijn gebaseerd op het mannelijke model van de wereld.

Dit gaan over: doorgaan, negeren, wilskracht en controle. Deze spelregels zijn ziekmakend voor vrouwen. Zowel voor als na de overgang. Maar voor de overgang kom je er beter mee weg omdat je zorghormonen achter de schermen veel opvangen en rechttrekken.

Na de overgang lukt dat niet meer. Dan vraagt je lichaam om zachtheid, rust wanneer je moe bent en stoppen wanneer je vol zit. En dat klinkt zo simpel. Maar als je het jarenlang anders hebt gedaan, is dat allesbehalve vanzelfsprekend. Dan is het bijna een complete universitaire studie. Maar het bijzondere is, dat wanneer je die nieuwe spelregels gaat leren en gaat toepassen voor jezelf hoe snel je lijf dat oppakt. En hoe snel je steeds beter gaat voelen wat je echt nodig hebt en dit aan jezelf durft te gaan geven.

Want uiteindelijk gaat het er niet om dat je de dingen perfect doet of dat je perfect bent. Maar dat je weer leert samenwerken met je lichaam, in plaats van ertegen.

En dat is wat we doen in mijn programma’s EET als een Vrouw en LEEF als een Vrouw. Eind mei start ik weer met een nieuwe groep vrouwen in EET als een Vrouw. Dus als je er klaar voor bent om de nieuwe spelregels te leren die vanaf nu gelden voor je voeding. Als je er klaar voor bent om de balans in je lijf te gaan herstellen en de rekening te vereffenen van je eerste helft, meld je dan nu alvast aan voor de wachtlijst op de website. Je ontvangt dan van mij als eerste bericht zodra je je kunt aanmelden.