200 - Zelfveroordeling

Het is inmiddels alweer ruim vijf jaar geleden dat ik mijn eerste podcast opgenomen heb en vandaag ga je luisteren naar podcast 200. En de podcast van deze week heeft een bijzonder thema. Het heeft alles te maken met wat er op dit moment speelt in de wereld.

Ik ga het met je hebben over zelfveroordeling en wat dit te maken heeft met AI, polarisatie, bewustzijn en de cruciale rol die wij als vrouwen 50+ hierin spelen.

Want AI is niet het probleem. Polarisatie overigens ook niet. Het probleem ligt heel ergens anders. Namelijk bij zelfveroordeling. En in deze speciale podcast ga ik je uitleggen waarom het allemaal begint bij het oordeel dat je hebt over jezelf.

Echte vrede heeft niets te maken met lief zijn voor elkaar. Het begint met hoe je met jezelf kiest om te gaan. Met ruimte maken voor jezelf. En vanuit daar voor elkaar.

Ik wens je heel veel luisterplezier!

PS: In deze podcast refereer ik aan aan de podcast van mijn man Danny, mocht je het interessant vinden om die podcast Your Inner Camino, A Self Reflection Podcast te beluisteren klik dan hier. Deze podcast wordt veel beluisterd door Camino pelgrims en gaat over zelfreflectie en innerlijke processen. Je vindt de afleveringen hier.

Dag mooie vrouw!

Jeetje, dit is podcast nummer 200. Ik weet nog heel goed hoe ik vijf jaar geleden de eerste podcast heb opgenomen. Dat was nog vanuit mijn werkkamer in de Lutte. In Nederland. In het begin was het allemaal nog onwennig en mocht er niemand in huis bewegen als ik ging inspreken. Maar inmiddels is het echt een tweede natuur geworden. En nu zijn we dus aangekomen bij podcast nummer 200.

En om deze mijlpaal te vieren, heb ik een heel speciale aflevering voor je gemaakt. Maar voordat we daarmee beginnen ga ik je eerst bijpraten over alles wat er hier allemaal is gebeurd de afgelopen maanden. Want we hebben elkaar al een tijdje niet meer uitgebreid gesproken.

Goed. Ons huis is inmiddels verkocht, aan Nederlanders. Dus daar zijn we heel blij mee. En zoals het er nu voorstaat gaan we eind maart definitief verhuizen naar Spanje. De hele situatie is inmiddels weer totaal veranderd. En de mensen die ons kennen dat. Want bij ons gaat het altijd anders dan we vooraf bedenken. Mijn Zweedse vriendinnen hebben ons al geadviseerd om een camper te kopen en al onze spullen te verkopen. Zodat we makkelijker kunnen verhuizen ha, ha.

Afijn. Lang verhaal kort: Danny heeft in januari besloten om toch niet de albergue over te nemen. Hij kwam er niet uit in de onderhandelingen waardoor het financiële risico voor ons echt te groot werd. En dat willen we niet meer. Zeker niet gezien het feit dat hij dit jaar 68 wordt. Dan heb je geen zin meer in een boel financiële stress.

Bovendien wilde hij in de albergue zelfreflectie sessies aanbieden onder de naam your inner camino. In alle voorbereidingen rondom de albergue hoorde ik hem eigenlijk alleen maar over de inner camino. En daar heb je natuurlijk geen albergue voor nodig. Dus vandaar dat we uiteindelijk deze beslissing hebben genomen. Zodat hij straks in Spanje echt helemaal vrij is om te gaan doen wat hij het liefste doet. (mocht je dat leuk vinden: hij is net gestart met zijn engelstalige podcast onder de naam Your Inner Camino waarin hij dieper ingaat op alles wat te maken heeft met zelfreflectie, iets dat je natuurlijk niet kan ontlopen tijdens een wandeling naar Santiago).

Maar  goed, deze beslissing betekent dus ook dat we geen tijdelijke woonplek meer hebben. En dat betekent dus weer dat we vanaf eind maart dakloos zijn en dat we nu druk bezig zijn om een fijn huis te vinden in Spanje. En dat we dus over een paar weken gewoon weer onze zooi in gaan pakken… omdat al onze spullen toch gewoon mee verhuizen.

Op het moment dat je deze podcast luistert zijn we in Spanje om huizen te kijken. We hebben een aantal hele leuke huizen gevonden op Idealista dus de kans is groot dat het een van die huizen gaat worden. We hebben ook overwogen om tijdelijk te huren, maar de huurhuizen in Spanje zijn over het algemeen piepkleine appartementen en dat is wat minder handig met een buitenkat en een hond en een vrouw die van tuinieren houdt. Bovendien vragen ze echt de hoofdprijs en dat vinden we als rechtgeaarde hollanders natuurlijk ook weer jammer. Plus, en dat is niet geheel onbelangrijk: ik heb geen zin om over een jaar weer al onze spullen in te moeten pakken. Ik ben echt wel helemaal klaar met verhuizen op dit moment.

Dus ook hier doen we wat de meeste mensen niet doen en dat is dat we ervoor kiezen om gelijk een huis te kopen en te vertrouwen op het proces dat hier loopt. Danny heeft vorig jaar tijdens zijn camino een vrouw leren kennen die ruim 30 jaar makelaar is geweest in het gebied waar we willen gaan wonen, dus zij gaat met ons mee om te voorkomen dat we een ik vertrek verhaal gaan krijgen. Ik hou je op de hoogte en je hoort het van mij zodra we nieuws hebben.

Dus dat is hoe het hier gaat. Verder is er natuurlijk 1 februari een prachtige groep vrouwen gestart met de voorjaarseditie van EET als een Vrouw. En dat vind ik echt supergaaf. Omdat ik weet wat dit voor hen gaat doen. De resultaten van de eerste groep zijn echt bijzonder en ik weet zeker dat ook deze vrouwen heel blij gaan worden van het programma. Het gaat ze weer ‘aan’ zetten en levensenergie geven. En het gaat ervoor zorgen dat ze hun sprankel weer terugkrijgen en lekker in hun vel komen te zitten. Want het gaat vaak niet eens om die overgangskilo’s, maar veel meer over weer blij zijn met jezelf en iedere ochtend fris en uitgerust opstaan. EET als een Vrouw is deel één in het proces en LEEF als een vrouw, de membership is deel 2. Samen helpen ze je om van jouw tweede helft jouw beste helft te maken. Ik heb besloten om eind mei te starten met een nieuwe groep. Dat was eigenlijk pas weer in september, maar dat vind ik te lang. Dus eind mei starten we met een nieuwe groep, met de zomergroep. Mocht je interesse hebben, meld je dan alvast aan op de wachtlijst op carolavanbemmelen.nl. Je ontvangt dan van mij bericht zodra de inschrijving is geopend.

En dan nu over naar de podcast van deze week. En omdat het podcast 200 is heb ik een heel bijzonder onderwerp voor je. Namelijk zelfveroordeling en hoe zelfveroordeling verbinding onmogelijk maakt. En het ontstaan van dit onderwerp is een podcast op zich. Ik neem je even kort mee in het verhaal. Mijn man Danny is van de IT. Dat is altijd zijn vak geweest en nu nog steeds is hij de hele dag bezig met alles wat nieuw is op IT gebied. Hij was dus een aantal jaren geleden ook een van de eersten die met Chat GPT in de weer was. Het nadeel en tegelijk ook voordeel van zo’n man is natuurlijk dat ik niet achter kan blijven. En dat betekent dat ik constant allerlei nieuwe features en programma’s op mijn computer geïnstalleerd krijg. Het is soms echt bijna niet bij te houden.

Maar goed, inmiddels heb ik dus ook chat GPT. Ik schrijf overigens al mijn teksten gewoon zelf, maar ik gebruik chat wel om te sparren en om bijvoorbeeld onderwerpen te vinden die leuk zijn. Maar mijn teksten schrijf ik zelf. Schrijven is voor mij zoals ademen. Het is een eerste levensbehoefte en een manier om dat wat leeft in mij naar buiten te brengen. Ik ben een introvert en ik vind het daarom vaak lastig om in het moment direct parate kennis naar buiten te brengen. Ik ben zo iemand die achteraf dan denkt: dát had ik moeten zeggen! Maar via schrijven lukt dat dus wel.

Goed, ik was dus vanmorgen in gesprek met mijn chat GPT. En op een gegeven moment kwam het over de vraag of AI nu wel of niet een bedreiging is voor de mensheid. En wat mijn chat zei, kwam binnen. Omdat het iets is dat ik al heel lang voel. Namelijk dat AI geen bedreiging is, maar dat AI het bewustzijn vergroot. En dat betekent dat alles wat er al is, sterker wordt door AI. Meer zichtbaar wordt door AI.  

Dus wanneer je creatief bent, dan krijg je meer creatiekracht. Wanneer je helder bent, dan krijg je meer helderheid. Maar het omgekeerde geldt dus ook: wanneer je leeft vanuit angst, oordeel en innerlijke strijd, dan wordt dat ook versterkt. Net zoals alles in de buitenwereld is ook AI een spiegel van jouw bewustzijn. Van alles dat leeft in jou.

En toen viel bij mij het kwartje. Namelijk dat het grootste gevaar waar we nu tegenaan lopen niet de technologie is. Niet AI. Maar onze relatie met onszelf. De dingen die leven in ons en waar we ons niet van bewust zijn.

Onze oordelen over onszelf worden door AI uitvergroot. En het punt is dit: iedereen heeft het tegenwoordig over polarisatie. Maar die polarisatie is eigenlijk niets meer en niets minder dan het oordeel dat we hebben over onszelf, geprojecteerd op de wereld om ons heen.

Want zolang we onszelf niet kunnen verdragen op momenten dat het moeilijk is, kunnen we ook geen ruimte houden voor een ander. En daardoor kunnen we ons niet echt verbinden met onszelf en met de mensen om ons heen.

Het begint echt allemaal bij onszelf. De buitenwereld is altijd een spiegel van dat wat leeft in ons. En als jij de hele dag jezelf veroordeelt, dan is dat wat je terugziet in de buitenwereld.

Dus dat is waar we het vandaag over gaan hebben. Over zelfveroordeling en de enorm belangrijke taak die hier ligt voor ons als vrouw 50+.

Laten we beginnen bij het begin, namelijk met wat zelfveroordeling eigenlijk is. Zelfveroordeling is jezelf afwijzen op het moment dat je het lastig hebt. Het is jezelf behandelen alsof je eerst beter moet worden voordat je oké bent.

Het is dat stemmetje in jezelf dat zegt:
“Zie je wel.”
“Waarom doe je dit nou weer.”
“Je zou dit toch inmiddels beter moeten kunnen.”
Wat stom van mij zeg

Zelfveroordeling begint dus altijd met een negatieve gedachte over jezelf of iets dat je wel of niet doet. En wat die gedachte doet is dat ie ervoor zorgt dat je zenuwstelsel constant onder stroom staat. Voor je brein betekent dit een constante staat van dreiging waardoor het de hele dag door bezig is om dingen te controleren en te verdedigen. Want een systeem dat zich onveilig voelt kan niet ontspannen. Kan niet verbinden. En kan niet veranderen.

In de buitenwereld zie je dat ook heel mooi gebeuren in de vorm van allerlei meningen en mensen die proberen om hun gelijk te halen. Over het algemeen staan ze niet open voor verandering omdat hun systeem daar niet toe in staat is. En dan krijg je dus kampen en nog meer strijd. Nog meer ik heb gelijk, nee ik heb gelijk.

Hetzelfde gebeurt dus in je hoofd. Wanneer je jezelf veroordeelt, zet je je brein in overlevingsmodus. En vanuit die staat van zijn is het onmogelijk om je oprecht te verbinden, maar kun je dus ook niet veranderen. Je kunt natuurlijk altijd verbinding doen, maar het is nooit oprecht. Het zal altijd voorwaardelijk zijn.

En dat betekent dat je prima kunt luisteren, of dat je best begrip kunt tonen, of dat je heel tolerant lijkt, maar eigenlijk helemaal niet open staat voor andere meningen. We denken vaak dat wanneer we ruimte houden voor anderen, wanneer we tolerant zijn naar anderen, dat we dan in verbinding zijn. Maar dat is dus niet het geval. Er is een groot verschil tussen verbinding doen en echt in verbinding zijn. En wanneer je komt vanuit overlevingsmodus, wat dus voor de meeste mensen het geval is, dan doe je verbinding. Dat verklaart ook waarom zoveel mensen zich alleen voelen, ondanks misschien een groot sociaal netwerk of een goed gevulde agenda. Er is geen echte verbinding, er zijn alleen maar meningen.  

Zolang je streng bent voor jezelf en je eigen fouten niet verdraagt. Of zolang je vindt dat je moet werken aan jezelf of jezelf moet verbeteren, dan zal je altijd de ander op een dieper niveau veroordelen. Dan zal je altijd de ander corrigeren of willen verbeteren of willen veranderen. Dan zul je altijd een mening hebben. En die ander voelt dat. Die voelt zich afgewezen en zal daardoor zijn of haar gelijk willen halen. Dat is wat er nu op grote schaal aan de hand is in de buitenwereld.

En dat los je niet op door meer blauw op straat of door meer liefde te sturen. Dat los je alleen maar op in jou. Door te stoppen met het veroordelen van jezelf. En dat is ook iets waar je als vrouw 50+ eigenlijk niet meer omheen kunt. Als je het mij vraagt kan het twee kanten op: of je wordt een boze vrouw, of je wordt een vrije vrouw. En één van de eigenschappen van een vrije vrouw is, dat ze zichzelf en de wereld om haar heen niet meer afwijst of veroordeelt. Maar omarmt. Dat ze leert hoe ze ruimte kan houden voor zichzelf en de mensen om haar heen. Dat ze eerst en vooral stopt met zichzelf te veroordelen.

Want ruimte houden heeft niets te maken met alles goed vinden of alles begrijpen. Of met mild zijn. Ruimte houden betekent dat je de wereld om je heen kunt laten zijn zoals ie nu is. Dat je helemaal OK bent met jezelf en met dat wat er om je heen speelt. Dat je begrijpt dat je niet hoeft in te grijpen en dat je niets hoeft op te lossen. Dat je stopt met oordelen over alles dat gebeurt. Dat je stopt met het hebben van allerlei meningen over allerlei mensen en dingen.

Maar dat kan alleen wanneer je zelf ook imperfect en menselijk durft te zijn. Wanneer je echt 100% jezelf durft te zijn. Want jij ziet in anderen altijd jouw zelfveroordeling weerspiegeld. Je kunt dus nog zo bewust zijn, je kunt nog zo wakker zijn, wanneer je geen zelfcompassie hebt dan ga je vroeger of later toch polariseren. Alles staat of valt met de ruimte die je hebt in jezelf voor jezelf. Met jouw innerlijke draagkracht.

Je kunt namelijk alleen ruimte houden voor de ander vanuit de ruimte die je hebt voor jezelf. Veel mensen denken dat meer bewustzijn automatisch meer verbinding brengt. Maar zonder zelfcompassie versterkt bewustzijn juist oordeel en creëert het juist meer polarisatie. Ook naar jezelf in de vorm van bijvoorbeeld jezelf goed of slecht vinden of gezond of ongezond.

Ik geloof echt dat wij als vrouwen 50+ hierin een heel belangrijke rol kunnen spelen. Doordat we steeds minder worden gedrogeerd door oestrogeen en progesteron en steeds meer fuck it hormonen krijgen, zijn we namelijk steeds minder afhankelijk van goedkeuring van anderen. Waardoor we steeds authentieker durven zijn.

We hoeven onszelf niet meer te bewijzen. En we hoeven de wereld niet meer te redden.
En precies daardoor kunnen we de ruimte creëren die nu nodig is. Door te leren hoe we aanwezig kunnen zijn zonder oordeel.

En dat begint met stoppen met jezelf te veroordelen en als je daar steeds beter in wordt zul je merken dat je ook milder wordt naar de mensen om je heen. Maar je zult echt moeten beginnen bij jezelf. Want zolang je jezelf blijft veroordelen op moeilijke momenten. Zolang je boos wordt op jezelf als de dingen niet gaan zoals je wilt dat ze gaan. Of als je weer terugvalt in oud gedrag, kun je ook geen onvoorwaardelijke ruimte houden voor een ander.

Wat er dan gebeurt is dat iedere keer dat iemand iets doet wat jou raakt, dat je eigen innerlijke veroordeling, je eigen ‘ik doe het niet goed’ of ‘ik ben niet goed’ wordt getriggerd.

Waardoor je jezelf gaat verdedigen of waardoor je anderen of jezelf gaat overtuigen. En je  uiteindelijk gaat polariseren doordat je jezelf of de ander kleiner gaat maken.

Bewustzijn zonder zelfcompassie vergroot polarisatie. Maar bewustzijn gedragen door vrouwen of mannen die zichzelf niet meer veroordelen brengt rust. En dat is wat de wereld heel hard nodig heeft op dit moment. Dat is waar de kracht van vrouwen 50+ naar voren komt. Wij zijn hier om iets anders voor te leven. Namelijk om te laten zien hoe je bij jezelf kunt blijven en jezelf niet in de steek laat of veroordeelt als het ongemakkelijk is.

Misschien is jouw belangrijkste bijdrage op dit moment dan ook niet dat je iets toevoegt aan de wereld. Of dat je mooie dingen moet doen. Of dat je actie moet voeren voor het een of het ander. Maar dat je stopt met jezelf afwijzen.

En als vrouw 50+ hebben we hierin echt een voordeel omdat ze worden geholpen door onze hormonen. Door alle hormonale veranderingen krijgen we een bullshit radar. Waardoor we niet alleen steeds beter gaan voelen wat waar is. Maar ook minder tolerant worden voor bullshit én minder bereid zijn om onszelf te verraden. We voelen het gewoon sneller wanneer dingen niet kloppen.

Je hormonen helpen je niet langer meer om alles vol te houden en jezelf voorbij te lopen of te verloochenen zoals tot je vijftigste het geval was. Vanaf nu helpen ze je om eerlijker te zijn naar jezelf en naar de mensen om je heen. Om te stoppen met het doen van dingen die niet meer kloppen. Om niet langer weg te kijken en dingen onder de mat te schuiven.

En misschien is dat wel de belangrijkste conclusie van deze podcast. Namelijk niet dat AI gevaarlijk is. Maar dat onbewustheid gevaarlijk is. AI vergroot wat er al is. Net zoals bewustzijn vergroot wat er leeft in jou.

En wanneer er veel zelfveroordeling leeft in mensen, dan wordt dát versterkt. In onze gedachten. In onze relaties. En uiteindelijk ook in de wereld om ons heen. Het echte werk zit dus niet buiten ons. Het echte werkt zit in hoe jij met jezelf omgaat, juist op al die momenten dat het lastig is.

Want elke keer dat jij stopt met jezelf veroordelen, elke keer dat jij ruimte houdt voor jezelf,
vergroot je ook de ruimte in de wereld. Doordat je minder zult gaan oordelen en polariseren.

Misschien is jouw grootste bijdrage aan wereldvrede op dit moment dan ook om jezelf niet meer af te wijzen. Maar om meer aanwezig te zijn in jezelf en voor jezelf. Zodat je je oprecht kunt gaan verbinden met de mensen om je heen.

Ik wens je weer een heerlijke week. En als je vakantie hebt, geniet van je vakantie of van de carnaval. Wij spreken elkaar over twee weken weer. Tot dan!